„— A więc dobrze! Chodźcie ze mną, a obiad i spodnie są do dyspozycji — rzekł ksiądz prefekt zabierając ze sobą Billota i Pitou, podczas gdy Gilbert ze swym synem odeszli w inną stronę. Minęli dziedziniec, gdzie wychowankowie spędzali zazwyczaj przerwy pomiędzy lekcjami, a następnie doszli do niewielkiego ogródka, przeznaczonego dla nauczycieli. Było tam zacisznie, panował cień. Tu właśnie czcigodny ksiądz prefekt lubił czytać swego ulubionego Tacyta i Juvenalisa.
Gilbert usiadł na drewnianej ławce, ocienionej rosnącym dokoła powojem i dzikim winem, przyciągnął do siebie Sebastiana i począł ręką rozgarniać długie włosy, spadające chłopcu na czoło.
— A więc, moje dziecko — jesteśmy znów razem. Seba.tian wzniósł oczy do góry.
— Cud boski to sprawił, drogi ojcze... Gilbert uśmiechnął się.
— Jeżeli może być mowa o jakimś cudzie — rzekł do niego ojciec — to dokonał go bohaterski lud Paryża.
— Drogi ojcze, nie odsuwaj Boga od tego, co się stało. Ja, kiedy ciebie zobaczyłem, instynktownie dziękowałem Bogu...
— A nie Billotowi
— Billot wykonywał wolę Boga, jak karabin wolę Billota. Gilbert zastanowił się.
— Masz słuszność, moje dziecko. U podstawy wszystkiego, co czynimy", jest wyższa wola, ale wracajmy do ciebie, porozmawiajmy trochę, zanim się znów rozstaniemy.“(3)