„— Nie, Stien, jesteś piękna ta., jak jesteś.
— Ja piękna
Trzęsła się ze śmiechu. Miała duże wesołe oczy i uroczy wyraz twarzy. Była to twarz pełna życia. Gdy się schylała, by kopać kartofle, widział w liniach jej ciała nawet więcej gracji i powabu niż u Kay. Wiedział już, że najistotniejsze w rysunku ludzkich postaci jest odtwarzanie ich w ruchu i że dawni mistrzowie zaniedbywali to, nie malując nigdy ludzi przy pracy. Szkicował de Grootów, gdy pracowali w polu, gdy nakrywali sół w chacie, gdy jedli kartofle z wody. Stien zaś była przy tym zawsze obecna, spoglądała mu przez ramię na papier, śmiała się i broiła. Niekiedy w niedzielę wkładała czysty czepeczek, stroiła się w świeży kołnierz i wędrowała z nim po łąkach. Była to jedyna przyjemność, na jaką chłopów było stać.
— Czy Margot Begeman cię lubiła — spytała Stien pewnego razu.
— Tak.
— Dlaczego w takim razie chciała odebrać sobie życie
— Bo jej rodzina nie cedziła się na nasze małżeństwo.
— Jak głupio. Wiesz, co fi bym zrobiła Kochałabym cię po prostu!
Uśmiechnęła się do niego i uskoczyła w las. Przez cały dzień bawili się i biegali wśród sosen. Inne pary oglądały się za nimi. Stien była urodzoną śmieszką; najmniejszy gest, najbłahsza uwaga Vincenta — a wybuchała głośnym śmiechem. Mocowała się z Vincentem starając się go powalić na ziemię. A gdy nie podobały się jej jego rysunki robione u niej w domu, oblewała je kawą lub wrzucała do ognia. Nieraz przychodziła do pracowni, aby mu pozować; po jej odejściu cały pokój był wywrócony do góry nogami.“(2)