„Czekam na Sabkę, mam zabrać od niej bawełnę do cięcia, im szybciej potniemy, tym szybciej wyprodukuje się tę naszą „broń". Sabka lata po mieście w poszukiwaniu zarobkowej pracy, „fabryka" nie daje jej żadnego dochodu. Miała zaczepić się przy jakimś sklepie z drewniakami. W pantofclkachdrewniakach chodzą teraz wszystkie warszawianki.
Wreszcie jest Sabka. Rzuca na stół torbę, wysypują się taśmy, drewniane korki, guma, szpilki i nici. Będzie dorabiała w domu. Pod poduszką chowa gotowe granaty — dla żandarmów. Jeśli tu przyjdą, nie da się zabrać, wyrąbie ich co do jednego. Tak sobie ułożyły z matką.
— Jak to dobrze — powiada — że nie masz dziecka. Możesz rozporządzać sobą według własnej woli.
— Przesada! Ja też mam swoje rodzinne obowiązki. Mówi! mi kiedyś Marian, że chcąc oddać siebie pracy konspiracyjnej, trzeba być samotnym. Nie myśleć o nikim bliskim i żeby ktoś bliski o nas nie myślał. Wtedy można mieć swobodę rozporządzania czasem i sobą. Ale trudno, żebyśmy wszyscy byli samotni.
Właściwie to dobrze, że Sabka ma Jacka. Odrywa ją od posępnych myśli o Zbyszku, który już nie pisze z Oświęcimia. Jest zajęta pieluchami Jacka, butelką, buzią skrzywioną w płaczu czy w nieudolnym jeszcze uśmiechu. Jest wtedy inna Sabka, podobna do dawnej.“(7)