„Gdy sprawa stanęła na martwym punkcie, Komenda Chorągwi Męskiej, rezygnując z całkowitego załatwienia problemu, zleciła Romce Łukaszewskiej nadzór wychowawczy nad obydwoma zespołami. Pierwszy akt się zakończył.
Niedługo potem okazało się, ae te dwa zespoły żeńskie to nie wszystko. Każdy hufiec, na przykład Centrum Pragi, nieraz nawet poszczególne drużyny miały swoje łączniczki, a już w Okręgu Południe istniały całe zespoły, które wspólnie z chłopcami pełniły służbę wawerską przeważnie jako ubezpieczenie podczas akcji. W zespołach Okręgu Południe krył się zaczyn wielkiego zagadnienia przyszłości, zagadnienie dziewcząt w Grupach Szturmowych. Lecz to już będzie akt trzeci sprawy. Akt drugi przebiegał pod znakiem niekierowanego rozwoju.
Potem przyszła reorganizacja z 3 XI 1942 roku. Utworzenie Grup Szturmowych, Bojowych Szkół i „Zawiszy". Wraz z tą reorganizacją problem współpracy z organizacją żeńską na terenie całej Polski zjawił się na nowo. Szermierzem sprawy stał się Ryszard Zarzycki. W swej koncepcji starszego harcerstwa Ryszard widział wyraźnie konieczność wprowadzenia koedukacyjnych zespołów, tzw. kręgów starszoharcerskich i uważał, że starsze harcerstwo właśnie ze względu na zagadnienie koedukacji, choć nie tylko ze względu na to zagadnienie, powinno być samodzielną organizacją — trzecią — obok organizacji męskiej i organizacji żeńskiej, z własną odrębną Główną Kwaterą podległą tylko wspólnemu Naczelnictwu. Tezy Ryszarda wywodziły się jeszcze z przedwojennych przemyśleń starszoharcerskiego kręgu „Kuźnica" oraz z rozważań dokonywanych w pierwszych latach okupacji.“(12)