„Król natomiast czuł się pewniej niż kiedykolwiek. Sejm znowu uchwalił wysokie podatki, tym razem na wojnę, która miała być prowadzona poza granicami Rzeczypospolitej, a więc wbrew zaprzysiężonym przez króla artykułom henry cjańskim. Batory poinformował Iwana, że poczynając od 14 czerwca czekać będzie 5 tygodni na posłów moskiewskich, później wznowi działania wojenne. Było to więc ultimatum, na które car odpowiadał, że wprawdzie wyznaczył już swoich przedstawicieli, jednak w przewidzianym terminie nie zdążą dotrzeć nawet do granic państwa, nie mówiąc już o Wilnie. Król odpisał więc tylko, że nie będzie czekał dłużej i rusza na wojnę, a jeśli posłowie rosyjscy chcieliby rozpocząć rokowania, niech szukają go w obozie wojskowym, w którym będzie się podówczas znajdował. Iwan nie czekał z założonymi rękami na kolejną porażkę. Gromadził zarówno pieniądze jak i wojsko. Jego sytuacja była jednak nie do pozazdroszczenia. Nie znał planów przeciwnika, nie miał jego zdolności dowodzenia, a poza tym musiał stale pamiętać o zabezpieczeniu południowych rubieży Rosji. Tymczasem w lipcu 1580 r. Batory skoncentrował w Czaśnikach nad Ułą wojsko, w którego skład ponownie weszły oddziały węgierskie przysłane mu przez brata. Armia królewska liczyła przeszło 30 tys. żołnierzy. Miejsce koncentracji zostało wybrane celowo. Leżało w równej odległości od Smoleńska i Wielkich Łuk tak, że carowi trudno było zorientować się, jaki będzie kierunek ataku. Były nim Wielkie Łuki. Zajęcie ich wraz z szeregiem twierdz okolicznych mogło doprowadzić do całkowitego odcięcia Inflant od Rosji. Po raz pierwszy w kampanii wystąpiła piechota wybraniecka, sformowana po dwóch latach od uchwały" sejmowej.“(13)