„Tymczasem dużej grupie uczestników pochodu, na górnych tarasach, udało się zorganizować rodzaj obrony. W stronę dragonów poleciały ławki. Książę de Lambesc, ugodzony w głowę, ciął na oślep szablą i zamiast sprawcę trafił w bezbronnego, siedemdziesięcioletniego starca.
Billot widząc, jak ten człowiek pada, przyłożył karabin do ramienia, smuga ognia przecięła ciemności i książę z pewnością postradałby życie, gdyby w tej samej chwili jego rumak nie stanął dęba. Kula trafiła konia w szyję — padł na miejscu. W pierwszej chwili przypuszczano, że książę został zabity. Dragoni wpadli do Tuileries, ścigając uciekających i strzelając do nich z pistoletów, ale większość zdążyła odbiec dość daleko i ukryć się za drzewami.
Billot z całym spokojem znów nabił swój karabin.
— Tam, do licha, Pitou — rzekł stary — miałeś słuszność mówiąc, że przybyliśmy w samą porę.
— Nie przypuszczałem — odpowiedział Pitou, kierując swój strzał w najgęstszą gromadę dragonów — że to tak łatwo być odważnym.
— Masz słuszność, ale zbyteczna brawura nie jest odwagą. Chodź tutaj i uważaj, żeby pałasz nie zaplątał ci się między nogami.
— Drogi panie BUlot, niech pan na mnie zaczeka, bo jak pana zgubię, to nie będę wiedział, w którą stronę się obrócić... przecież nie znam Paryża, nigdy tu nie byłem.“(3)